Darwin & CERN

Het is dit jaar 150 jaar geleden dat Charles Darwin zijn evolutietheorie publiceerde. Na 150 jaar staat die theorie niet alleen nog fier overeind, hij is ook fors uitgebouwd en van verdere fundamenten voorzien. Een soort blijft zich doorontwikkelen, waarbij de zwakkeren het niet redden en de sterkeren voor een sterkere populatie zorgen.
Omdat de mensheid ook zo'n soort zou moeten zijn, verzamelen de bedenkers van de Darwin Awards nieuwsberichten over mensen die hun eigen stomheid moeten bekopen met de dood of onvruchtbaarheid, zodat de mensheid gemiddeld genomen slimmer wordt. Zij schakelen zichzelf dus uit ten behoeve van de mensheid. Zie hier de genomineerden voor de Darwin Awards 2008.

Vorige week verscheen er een bericht in de krant over het CERN, de europese organisatie die onderzoek doet naar elementaire deeltjes en daarvoor een enorme deeltjesversneller (omtrek 27 kilometer) heeft gebouwd nabij Genève. Simpel gezegd wil men door het onder lage temperatuur en met bijna de lichtsnelheid laten botsen van deeltjes de 'missing link' vinden voor het standaard model van deeltjesfysica. Daarmee is de oerknal weer een stuk dichterbij en ook onze kennis over het heelal. De testfase van deze Large Hadron Collider gaat binnenkort beginnen. Er zijn echter een aantal mensen die bang zijn dat er door het 'spelen' met zulke onbekende krachten vreselijke gevolgen zullen zijn. Zoals wanneer de verwachte microscopisch kleine zwarte gaten zich aan elkaar zouden gaan hechten tot een steeds groter zwart gat dat uiteindelijk alle massa en licht naar zich toe zuigt en dus de hele aarde 'opeet'.

Mocht het dit najaar zover zijn, dan wil ik alvast alle medewerkers van het CERN nomineren voor de laatste Darwin Awards!

Archief

Archief, een mooi woord voor overwegend oude troep.
Elke keer als ik de fractiekamer inloop zie ik de uitpuilende archiefkast en krijg ik sterk de neiging om 'm helemaal leeg te halen en vervolgens slechts een klein deel weer terug te zetten. Maar dan vraag ik me altijd weer af of ik dan niet net dat ene rapport uit 2001 weg ga gooien dat we over een maand opeens nodig hebben. Die kans is natuurlijk nihil, maar niet nul.
Misschien moet ik gewoon dapper zijn en dingen als de rekeningafschriften van de PPR, PSP en CPN knullig uit mijn vingers laten glijden, zo pardoes de oud papierbak in. Binnen een minuut is het gedaan en er zal geen haan naar kraaien.

"Met de boot naar de TU Delft"

Coalitiepartijen STIP en GroenLinks pleiten voor een tijdelijke bootverbinding tussen station Delft en de Nieuwe Haven aan de Rotterdamseweg. Deze bootverbinding met rondvaartboten zou het wegvallen van de buslijnen over de Sebastiaansbrug op een snelle en duurzame manier op kunnen vangen.

Vanaf de zomer van 2009 zal de Sebastiaansbrug, die het centrum van Delft met de TU-wijk verbindt, voor 14 maanden wegens renovatiewerkzaamheden gesloten zijn voor alle verkeer. Studenten kunnen dan bijvoorbeeld niet meer direct vanaf het station met de bus naar de universiteit.

Een voor de hand liggende alternatieve busroute voor de buslijnen is er niet en daarom moeten er creatieve oplossingen komen. Een bootverbinding met de universiteitswijk is één van die oplossingen. Andere mogelijkheden zijn huurfietsen bij station Delft Zuid en meer buslijnen naar de TU-wijk via datzelfde station.

Ipse dixit et facta sunt

Sinds kort hou ik me weer bezig met politiek en ditmaal dan vooral met de politiek van binnen de gemeentegrenzen.
Delft is een relatief rustige stad tussen de 'grote' steden Den Haag en Rotterdam. Saai is het er echter zelden. Gelukkig maar, want ik hou wel van een beetje leven in de brouwerij. Ik hou ook van structuur en goed overleg, want politiek gaat over visie en het hebben van een goede visie betekent nog niet dat je gelijk hebt. Helaas denken veel mensen daar anders over.

Ipse dixit et facta sunt betekent zoveel als 'Hij sprak en het was er'.
Zoiets is de sterfelijke mens echter niet gegeven, al zou hij het nog zo graag zo zien. Daarom heb ik moeite met mensen die maar van de daken schreeuwen dat wat zij vinden waar is en dat ze het gelijk aan hun zijde hebben. Zelden komen ze verder dan roepen wat er niet goed is in plaats van te komen met duurzame oplossingen.

Ipse dixit et facta sunt is ook het opschrift van een schilderij van Hiëronymus Bosch. Wellicht beeldt dat schilderij niet geheel toevallig de chaotische en apocalyptische verbanning van de mens uit het paradijs uit.

"Hello, this is BBC Radio"

Vanochtend werd ik gebeld door een mevrouw met een keurig Engels accent.
Het duurde een seconde voor het kwartje viel, maar ze belde namens de BBC voor een reportage over Wit Rusland. Ze was op zoek naar Wit Russen die in andere landen protesteren tegen het regime van de Wit Russische president Loekasjenko. Loekasjenko staat ook wel bekend als de laatste dictator van Europa. Amnesty International heeft kilometers dossiers over misstanden aldaar.
Maar waarom werd nou juist ik door de BBC gebeld?
Ik realiseerde me het meteen, maar ik voelde ook een gevoel van schaamte opkomen.
Ruim twee jaar geleden besloot ik in een opwelling de Witrussen niet alleen van achter mijn bureau te gaan steunen, maar overal waar mogelijk. Op dat moment werden er namelijk verkiezingen gehouden in Wit Rusland en het leek erop dat met flinke steun uit het buitenland Loekasjenko wel eens zou kunnen gaan vallen. Om dat laatste zetje te kunnen geven besloot ik samen met drie andere jongeren op pad te gaan. Onze tocht voerde langs Amsterdam, Berlijn en Warschau en eindigde in de Wit Russische ambassade van die laatste stad. Geen visum. Waarschijnlijk omdat we deelnamen aan demonstraties, spraken met premiers, europarlementariërs, dissidenten en oppositieleiders.
Loekasjenko won uiteindelijk met veel machtsvertoon de oneerlijk verlopen verkiezingen.
De felle protesten duurden nog een week, maar daarna verdween het momentum. Gelukkig hadden we al wel genoeg contacten opgedaan om structurele hulp te kunnen bieden.
Mijn gevoel van schaamte kwam voort uit het feit dat ik me realiseerde dat ik al maanden niet meer heb omgekeken naar Wit Rusland. Ik kon de mevrouw van de BBC slechts doorverwijzen met de smoes dat ik het te druk had om me actief bezig te houden met de situatie aldaar. Ik baalde van mezelf.

Toch ben ik blij dat ze belde: ik ga me meteen weer verdiepen in Wit Rusland. Hoe heb ik het ooit kunnen vergeten!

Soms zit het mee...

...en soms zit het tegen.
Ik had er zo naar uitgekeken: de bruiloft van een vriend in Barcelona.
Voor de verandering had ik alles eens op tijd geregeld, dus vorige week reed ik vol goede moed met een aantal vrienden richting het vliegveld voor een lang weekend Barcelona. De pret duurde echter nog geen uur. Regen, olie op de weg, een slippartij en een betonnen muurtje maakten een einde aan mijn korte vakantie. Schade: gebroken ribben en gescheurd ribkraakbeen. Au. Gelukkig regende het ook in Barcelona...