"Hello, this is BBC Radio"

Vanochtend werd ik gebeld door een mevrouw met een keurig Engels accent.
Het duurde een seconde voor het kwartje viel, maar ze belde namens de BBC voor een reportage over Wit Rusland. Ze was op zoek naar Wit Russen die in andere landen protesteren tegen het regime van de Wit Russische president Loekasjenko. Loekasjenko staat ook wel bekend als de laatste dictator van Europa. Amnesty International heeft kilometers dossiers over misstanden aldaar.
Maar waarom werd nou juist ik door de BBC gebeld?
Ik realiseerde me het meteen, maar ik voelde ook een gevoel van schaamte opkomen.
Ruim twee jaar geleden besloot ik in een opwelling de Witrussen niet alleen van achter mijn bureau te gaan steunen, maar overal waar mogelijk. Op dat moment werden er namelijk verkiezingen gehouden in Wit Rusland en het leek erop dat met flinke steun uit het buitenland Loekasjenko wel eens zou kunnen gaan vallen. Om dat laatste zetje te kunnen geven besloot ik samen met drie andere jongeren op pad te gaan. Onze tocht voerde langs Amsterdam, Berlijn en Warschau en eindigde in de Wit Russische ambassade van die laatste stad. Geen visum. Waarschijnlijk omdat we deelnamen aan demonstraties, spraken met premiers, europarlementariërs, dissidenten en oppositieleiders.
Loekasjenko won uiteindelijk met veel machtsvertoon de oneerlijk verlopen verkiezingen.
De felle protesten duurden nog een week, maar daarna verdween het momentum. Gelukkig hadden we al wel genoeg contacten opgedaan om structurele hulp te kunnen bieden.
Mijn gevoel van schaamte kwam voort uit het feit dat ik me realiseerde dat ik al maanden niet meer heb omgekeken naar Wit Rusland. Ik kon de mevrouw van de BBC slechts doorverwijzen met de smoes dat ik het te druk had om me actief bezig te houden met de situatie aldaar. Ik baalde van mezelf.

Toch ben ik blij dat ze belde: ik ga me meteen weer verdiepen in Wit Rusland. Hoe heb ik het ooit kunnen vergeten!